۴۳۰

داستانک :

برای تو که مدتهاست از این دنیا کوچیده ای.

تو منتظر بودی، من دیر رسیدم.... اکنون، من منتظرم و تو رفته ای. اصلاً بگذار قرار دیدارمان باشد برای وقتی دیگر ، جایی دیگر... با زمان و مکانی غیر از جنس این دنیا.

۴۳۰...

راستش را بخواهی، دلتنگت هستم نه از آن دست دلتنگی هایی که دیدار چاره اش باشد. نه... حتی دیدار هم تسکین این دلتنگی نیست... تنها دیوانگی است که می تواند درمان این درد باشد و من میخواهم دیوانگی کنم.

۴۳۰...

خواهش می کنم به کمک من بیا. فرشته های عشق و آگاهی را بر قلب من روانه کن تا مرا از تاریکی وجودم خارج کنند.

۴۳۰...

چندی پیش شمیم دفتر خاطرات سالهای گذشته را بین وسایلم دید و گفت میتوانم بخوانم؟گفتم بخوان خاطرات دوران دانشجویی است. مطلب خاصی ندارد... بخوان. شروع به خواندن کرد آهسته آهسته می خندید، کمی که پیشتر رفت صدای خنده اش بلند و بلندتر شد. گفت دفترت پیش من باشد؟ گفتم مشکلی نیست. باشد. بخوان.... و خواند. چند روز پیش گفت چرا نمی نویسی؟ گفتم: نوشتن احساسات برای من دلنشین است اما ... بی خیال نوشتن من شو. گفت:اما چه...؟ چرا نمی نویسی؟ می نویسم اما...

۴۳۰...

میخواهم واژه ها را در هوایت به رقص درآورم تا شوری به پا کنند بی همتا. کاش می توانستم باز هم عطر حضورت را در این کلمات استشمام کنم ... افسوس

۴۳۰...

بعد از تو ، دلتنگی ام را با اشک نوشتم، بسیار هم نوشتم. عاشقانه هم نوشتم. نمیدانم چند روز از رفتنت از این دنیا گذشته، از زمانی به بعد دیگر نخواستم روزهای نبودنت را شمارش کنم. میدانی چرا؟ فهمیدم که گویا تمام بی تابی و رنج من، مبارزه با خدا بوده، پناه بردم به آغوش او و از او خواستم پناه و آرامشم باشد و شد. اما نوشته هایم هنوز زنجیر ذهنم بودند، چه باید می کردم با سخنانی که از جانم برخاسته بود؟ چه می کردم تا از اسارتشان رها شوم؟...

۴۳۰...

دل کندن از نوشته هایی که چند سال با ذره ذره جانم نوشتم، سخت بود، دل نوشته هایی که بیشترِ آن بیان فراق و دلتنگی بود، از تو که نفهمیدم چگونه آمدی و چگونه رفتی؟ اصلا چرا آمدی که بروی؟... تنها یادگاری هایی که برایم مانده بود. اما باید خودم را از این وابستگی ها رها می کردم... میدانی چه کردم؟ همه آن نوشته ها را، در دل دشتی زیبا به شراره های آتش سپردم، در حالیکه تو در دلم بودی. همه را سوزاندم تا آرامش پیدا کنم. اما این کار اصلا آسان نبود...

۴۳۰...

دفترها را یکی یکی درون آتش انداختم، آنها می سوختند و من اشک می ریختم. گویی پاره های قلبم بودند که از وجودم جدا می شدند. وقتی آخرین دفتر از نوشته هایم را که بسیار دوست داشتم، درون آتش افکندم، میخواستم دستم را درون شعله ها برده و آن را بیرون بکشم اما با خدا عهد بسته بودم، همه آنچه را که در تعلقشان مانده بودم، از خود دور کنم. همه نوشته ها در مقابل چشمانم به سرعت سوختند و نگاه من به شعله های آتشی که همچنان آزمندانه منتظر بود....

۴۳۰...

ساعتی بیش نگذشته بود که باد شدیدی وزیدن گرفت و تمام خاکسترهای به جا مانده در آتش را در دامن دشت پراکند... گفتم: خدایا، اگر اینها عشق است که در این دشت پراکنده شد، باید که این عشق معلوم شود... اوایل فر ۴۳۰...

آتش است این بانگ نای و نیست، باد

هر که این آتش ندارد ، نیست باد .... حضرت مولانا

۴۳۰...